cS-1aIC7oVvN0DczzfhH1B8ToLI Bir Buket Cesaretle Işığa Açılan Kapı-! ♥ Fesleğen ♥ !

29 Temmuz 2010 Perşembe

Bir Buket Cesaretle Işığa Açılan Kapı

Bir zamanlar ağlardım, sızlanırdım, söylenirdim, sürekli bir cevap arardım, sorunun ne olduğunu unuturdum kimi zaman. Sadece olmayana odaklanmıştım, sıkılmıştım, bıkmıştım içinde olduğum durumdan. Çevrem de bu durumdan nasibini alıyordu, onlar da bezmişti benden. Bir yandan fıkır fıkır şımarık bir kız varken diğer tarafta sızım sızım sızlanan dokunsan ağlayan dudağı bükük bir kızla uğraşmak onlarında canına tak ettiriyordu. Yardım etmek istiyorlar, bende yardım etsinler istiyordum ama onların yardım etmelerine olanak vermiyordum. Garip bir çelişki yumağı içinde yoğuruyordum kendimi. Sonunda bir baktım ki, olmak istediğim yerden çok uzaklaşmışım, sonuçtan çok neden olmuşum, problem uzaklaşmış benden, ben problemin kendisi olmuşum, mutsuzluğumun kaynağı ben olmuşum, kendi kendimi ağlatır olmuşum. Bir silkinsem diyorum, şöyle bir sallanıyorum ama yetmiyor kendime gelemiyorum. Bir adım atıyorum ama havada kalıyor sanki ayağım. Çevremdekiler beni bu girdaptan çıkarmak istiyor ama ben hep bana uzatılan elleri tutmak ister gibi yapıp sonra bırakıyordum sanki, sonunda biri bu duruma pes etti. Kızdı bana, kardeşinin iyiliğini isteyen bir abla gibi, değişimi en azından bir kerelik denememi istedi. Kıramam onu, kendimden taviz vereceğim inancının yaşattığı  buruklukla kabul ediyorum, tamam diyorum. Bu arada kendimi bu değişime hazırlamaya çalışıyor, beynimden neler geçiriyor da atacağım adımı bir değişim değil bir gelişim olarak kabullenmek istiyorum. Değişimimi kullanma zamanı geliyor, artık adım atmam gerek. Bir kapı var önümde, kilit bu tarafta duruyor, anahtar da benim elimde. O anahtarı kullanmazsam sonra üzüleceğimi hissediyorum, açıveriyorum kapıyı. Bir ışık geliyor gözüme giriyor, kör olmuyorum ışıktan ama gözümü açtığımda hissediyorum farkı, başka bakıyorum artık,  çok seviyorum bu yeni ışığı. Üstelik floresan ışığı değil; bu güneş ışığı, sarı, sıcak, yumuşak. Geri dönüp teşekkür etmek istiyorum. Bir dönüyorum ki arkama, herkes orada, meğer bir ben kalmışım o kapıyı açmayan. Sonra anlıyorum ki, o kapıyı tek gören benmişim, zaten ben hep böyleymişim, durmam gereken yerde duruyormuşum da, elimdeki anahtara rağmen kapıyı arkadan açsınlar diye bekliyormuşum. Mutlu oluyorum, doğruyu yaptığım için rahatlıyorum. Aradan yıllar geçiyor, hep aynı yerde, aynı yollarla tekrar hatırlıyorum kapımı. Bana hatırlatılıyor, o kapının gereksizliği, anahtarımı kullanmamın doğruluğu açmayı reddetseydim ne kadar mutsuz olacağım. 

Dejavu için yapılmış olan bir çok tanımdan benim en çok sevdiğim ve inanmak istediğim bir görüşe göre, dejavu oluyorsanız, olmanız gereken yerdesiniz demektir, doğru yer ve doğru zamandasınız. Kapım her hatırladığında bu şekilde mutlu oluyor ve olmam gereken yerde olduğumu düşünerek seviniyorum. Eğer sizin de varsa önünüzde kapılar, çekinmeyin açın, arkasından gelecek olan değişikliklerin hep beklediğiniz benliğiniz olduğunu görecek ve mutlu olacaksınız... 


1 yorum:

  1. Kadeh kaldırıyorum o zaman. Kapıları bir bir açmaya!

    YanıtlaSil

Şimdiden çok teşekkür ederim :)

Katılımınız benim için çok önemli, her zaman beklerim...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...