25 Mayıs 2011 Çarşamba

Çivi çivi

Sanki her yer çivi çivi, 
Batıyor, kırıyor, acıtıyor...
En çok da içim çivi çivi,
Kalbim deliniyor, ruhum acıyor..

Soruyor aklım nereden çıktı bu çiviler diye?

"Bilmem" yazıyor ellerim, "Ben sadece sevmeyi bilirim" diyor kalbim,
"Duymadım nereden geldiklerini" diyor kulaklarım, "Söyleyemem" diyor dudaklarım,
"Uzaklaştırayım onları" diyor ayaklarım, 
Suskun kalıyor aklım... 

3 yorum:

  1. bence de olmasınlar...
    ama bazen çıkıyorlar olmadık yerlerden...

    YanıtlaSil
  2. çiviler battığı yerden zor çıkıyor, etrafta bu kadar çivilemeye meraklı varken...
    keşke tam tersi olsaydı, ama bunu kendin yapmasan da-izin vermesen de kendine/ illa ki biri gelip dokunduruyor...

    YanıtlaSil

Şimdiden çok teşekkür ederim :)

Katılımınız benim için çok önemli, her zaman beklerim...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...