cS-1aIC7oVvN0DczzfhH1B8ToLI Tarhana Çorbası -! ♥ Fesleğen ♥ !

11 Ocak 2016 Pazartesi

Tarhana Çorbası

Ah canım blog! 

Neler var seninle konuşulacak. Artık yazmak konusunda bir ihtiyaç duymaya başladım. Uzun zamandır yazmadığımdan nereden başlayacağımı bilmiyorum diye erteleyip duruyordum ancak artık daha fazla duramayacağım. Bir şekilde düzene gireriz.

En son bir "Serbest Düşüş" yapmıştım. O zamanlar karnımda olan şimdi yanımda. Onu beklerken çok yazacağımı düşünürken hiç yazmadım. Deftere yazarım dedim o da olmadı. İçimde yaşadım her şeyi. Doğum hikayemi yazmaya çalıştım bir noktada kaldım. Unutmadan tamamlamak lazım.

Yine bir klasik olarak klavyeye dokunuyorum ve parmaklarım yazıyor. Artık konu oradan oraya geçerse sebebi ben değilim bilin istedim.



Şimdi canlar bu doğum, anne olmak falan şahane şeylermiş. Hep söylendiği gibi bir yanı delilik olmakla beraber bence pek keyifli. Benim bu aralar gündemimde özellikle çalışma hayatına dönüş var. Malum uzun yıllar bir türlü istediği gibi bir işe girememiş, işsizlik konusunda aylarca yakınmış biri olarak sonunda istediğim bir işe girmiştim bundan iki sene evvel. Bu güne kadar hep çalışmak istedim ancak hiç bir zaman kariyer insanı olmadım. Benim çalışmaktan anladığım daha çok üretken olmak, her günümü düzene sokmak. Düzeni çok seven bir insan olmakla beraber evde olduğum zamanlarda pis sarmallar içerisinde buluyorum kendimi. Bu yüzden çalışan biri olmam gerektiğine inandım hep bu güne kadar. Çalışmaktan da keyif aldım. Amma velakin şu anda işler biraz değişti. An itibariyle yerde oyuncaklarıyla debelenen küçük insanı bırakıp gitme fikrini içime sindiremiyorum. Daha doğrusu iş yerimle aynı kıtada bulunmuyoruz. Bu da malumunuz İstanbul trafiğiyle beraber günlük yaşamınızdan toplamda 2,5-3 saat çalan bir durum. Benim derdim şu anda daha çok bu boşa geçen zamanla. Zaten daha senden beslenen küçücük bebeni uzun saatler bırakıyorsun bir de bunun bir kısmı sadece boş boş yollarda geçiyor. Küçük şehirlerde yaşayıp eviyle işi yakın olanlar bilin ki çok şanslısınız. Normalde benim çoktan işe dönmem gerekiyordu fakat yasal ücretli iznimin sonuna geldiğimde kızımı bu kadar erken bırakmaya hazır olmadığımı anladım ve ücretsiz izne ayrıldım. Devlette iki sene olan bu ücretsiz izin hakkı özel sektörde altı ay olunca daha yavrun bir yaşına bile gelmeden kapitalizmin kollarına kendini bırakman gerekiyor. (Kahrolsun bağzı şeyler) Bu ikilem sanırım çalışan her kadının yaşadığı bir sorun. Kariyer yolunda olanların karar vermesi daha kolay oluyordur diye düşünüyorum. En azından bebeğini bırakmanın anlamlı bir  karşılığı olabilir. Ancak benim gibi çalışmaksa sadece konu o zaman kafalar karışıyor. Gönlümden geçen kızım 2-2,5 yaşına gelip anaokuluna başlayana kadar daha esnek bir çalışma imkanına sahip olup onunla bol bol vakit geçirmekten yana. Sonra o okuluna sen işine herkes kendi yoluna. Tabi bir yerde para kazanmak da lazım bu tontiklerin geleceği için aynı zamanda üretmeye devam etmek lazım. (Hoş içinden insan çıkarmış, üretimin kralını yapmışsın ama işte...)

Sonra daha size anlatacağım çok şey var. Heyecanla beklediğim yaştayım, 30 oldum. Köpek ve bebekle yaşam var bahsedilmesi gereken. Bebeğini giyen bir anne olarak "Babywearing" olayının şahaneliği var. Henüz tecrübe edilmese de BLW annesi olacak olmanın heyecanları var. Anne olup bebeğimle vakit geçirmek bana fedakarlık yapıyormuşum gibi değil kendim oluyormuşum gibi hissettiriyor. Bu yüzdendir ki iş hayatına kısa süreli bir ayrılık ya da mümkünse esneklik katma fikri "kendim olmaktan" uzaklaşmak değil kendimi tamamlamak gibi.

Hepimiz farklı yaradılışlara sahibiz. Aynı durum herkeste farklı sonuçlar doğuruyor ki öyle de olmalı bence. Hiç bir zaman tek bir doğru yok sadece herkesin gerçeklikleri var. Benim gerçeğim bu.

Kafalar karışık görüldüğü gibi. Adeta bir tarhana çorbası. Tüm konular eve dair. Ama çok da faydalı ve leziz.

Artık daha sık görüşeceğiz. Hem de böyle gelişine yazılardan öte planlı konularla.

Varsa birileri orada öperim.

6 yorum:

  1. Burada seni çok seven birisi var:)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Yerim seni :) sabah sabah nası yüzümü güldürdü :)) sen de çok seviliyorsun :***

      Sil
  2. Biz de yeğenimizi gözlerinden öpüyoruz. Benim kız 5,5 aylık ama evde oyuncak kedimiz var : )

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Çok teşekkürler :) oyuncak da olsa kedi iyidir ;) Allah bağışlasın kızınızı, öperiz :)

      Sil
  3. Ayol tabii ki var burda hala birileri :D

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Oley o zaman! Çoğalarak büyüyoruz Pın'ım Pınarım :)

      Sil

Şimdiden çok teşekkür ederim :)

Katılımınız benim için çok önemli, her zaman beklerim...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...